600 p.Ch.

Tales, grecki filozof zna zjawisko przyciągania przez potarty przez sukno bursztyn (grecka nazwa: elektron)  słomek, piór, szpiku kostnego (papieru jeszcze nie znano).

600 p.Ch.

Grecy znają zjawisko przyciągania przez magnes żelaza.

70 n.e.

Pliniusz Starszy w swej "Historii Naturalnej" wspomina o rażeniu powodowanym przez rybę - drętwę brunatną.

III w.

Chińscy żeglarze używają kompasu magnetycznego.

lata 1190-te

Angielski mnich z St. Albans, Aleksander Neckam jako pierwszy Europejczyk w swoim "De naturis rerum" opisuje kompas magnetyczny.

1269

Pierre de Maricourt znany jako Peregrinus pisze "List o magnetyzmie od Piotra Pielgrzyma z Maricourt do Sygerusa Żołnierza z Foucaucourt". Wprowadza w nim pojęcie bieguna i formułuje prawa biegunów magnetycznych: takie same odpychają się, różne - przyciągają. Bada magnes przy pomocy igły magnetycznej. Opisuje "kompas pływający" i "kompas podparty". Zauważa, że każdy magnes ma zawsze dwa bieguny i postuluje nieistnienie pojedynczych biegunów. Określa ukierunkowane wzdłuż powierzchni Ziemi linie magnetyczne jako "długości geograficzne".

XVI w.

Girolamo Cardano (1501-1576) analizuje różnice pomiędzy bursztynem i magnetytem.

1558

Giambattista Della Porta (1535-1615) w dziele "Magia naturalis" pisze między innymi o magnetyzmie.

1600

William Gilbert (1544-1603), uznawany za "ojca magnetyzmu", publikuje dzieło "De magnete" relacjonujące wszystkie dotąd znane obserwacje z dodaniem własnych. Zauważa, że igła magnetyczna zachowuje się w stosunku do Ziemi tak jak w stosunku do magnesu. Jako pierwszy sugeruje, że sama Ziemia jest magnesem - poprzednio uważano, że igła magnetyczna kompasu jest poruszana przez gwiazdy. Gilbert bada także bursztyn. Wprowadza pojęcia: "elektryk", "nie-elektryk", "siła elektryczna", "przyciąganie elektryczne". Udowadnia, że "siła przyciągania" bursztynu nie jest magnetyczna - pokazuje, że ciała elektryczne przyciągają inaczej niż magnesy. Ciało posiadające tę "bursztynopodobną" siłę przyciągania jest od teraz nazywane "naelektryzowanym". Gilbert wykazuje, że siarka, żywica, lak do pieczęci, kryształ górski, szafir, diament mają takie same właściwości elektryczne jak bursztyn. Buduje "versorium" - najwcześniejszą wersję elektroskopu, instrumentu do detekcji ładunku elektrycznego.

XVII w.

Obowiązującą w świecie nauki teorią jest hipoteza, że siłą powodującą ruchy planet jest magnetyzm. Ideę tę odrzuci pod koniec wieku Isaac Newton (1642-1727) formułując swoją teorię powszechnej grawitacji.

1629

Nicolo Cabeo publikuje dzieło "Philosophia magnetica".

1646

Thomas Browne jako pierwszy używa słowa "elektryczność" w "Pseudodoxia Epidemica".

1665

Otto von Guericke (1602-1686) buduje pierwszą w historii maszynę wytwarzającą ładunek elektryczny - wirującą kulę siarki trącą o rękę. Wykazuje, że ciała naładowane przez kontakt z siarką są przez nią odpychane, gdy je rozładować ponownie są przez siarkę przyciągane. Wykazuje, że ładunek elektryczny może być przesyłany poprzez lnianą nić. Wykazuje, że ciała są elektryzowane przez indukcję kiedy tylko zostaną zbliżone do naładowanej kuli siarki. Zauważa też, że naładowane ciała ulegają rozładowaniu po zbliżeniu do płomienia.

1676

Robert Boyle (1627-1691) wprowadza termin "effluvium". Ma to być rodzaj "elektrycznego fluidu" emanowanego i pochłanianego przez naładowane ciała. Odkrywa doświadczalnie, że przyciąganie elektryczne może zachodzić w próżni. Odkrywa też, że ciała naładowane elektrycznie przyciągają inne naładowane ciała z taką samą siłą, z jaką same są przez przyciągane. W ten sposób odkrywa trzecie prawo dynamiki Newtona (równość akcji i reakcji) przed Newtonem.

1687

Isaac Newton stwierdza, że siły działające pomiędzy magnesami są odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości (tzw. "prawo odwrotnych kwadratów").

1705-9

Francis Hauksbee ulepsza maszynę elektrostatyczną, między innymi stosując w niej sugerowane przez Newtona szkło i jako pierwszy uzyskuje wyładowanie w postaci iskry.

1729

Stephen Gray (ok. 1670-1736) wykazuje, że każde ciało może zostać naelektryzowane. Dzieli ciała na przewodniki (przewodnikami są "nie-elektryki" - nieizolowane nie są w stanie utrzymać ładunku), "nieprzewodniki" i "izolatory". Stwierdza, że wszystkie metale są przewodnikami zaś żywice i substancje szkłopodobne są izolatorami. Odkrywa, że w wyniku zetknięcia izolowanego naładowanego przewodnika z innym nienaładowanym przewodnikiem dochodzi do podziału ładunku. Odkrywa, że połączenie naładowanego, izolowanego przewodnika z ziemią powoduje zniknięcie ładunku. Ten przepływ ładunku wzdłuż lub wskroś przewodnika określa jako "prąd elektryczny". Wraz z Wheelerem przenoszą ładunki ze szklanego pręta na dystans 886 stóp za pośrednictwem szpagatu podtrzymywanego jedwabnymi pętelkami. W ten sposób "przewodniki" i "izolatory", które pierwotnie były zwane odpowiednio "nie-elektrykami" i "elektrykami" (potem okazało się, że właściwie izolowane "nie-elektryki" mogą posiadać ładunek elektryczny) są ciałami, przez które fluid elektryczny może lub nie może swobodnie przechodzić.

1733

Charles-Francois de Cisternai du Fay (1698-1739) ogłasza teorię "dwu fluidów" - "szkłowego" i "żywicowego". Jest pomysłodawcą koncepcji elektryczności "dwubiegunowej". Do jego czasów elektryczność, objaśniana przy pomocy koncepcji effluvium uważana była za "unipolarną". Twierdzi, że rodzaj elektryczności, jaka się wytwarza zależy nie tylko od tego, jaka substancja jest pocierana, ale także od tego, czym się ją pociera. Szkło pocierane jedwabiem elektryzuje się elektrycznością "szkłową", kopal, bursztyn, żywica, wosk lakowy, kauczuk pocierane flanelą lub futrem elektryzują się elektrycznością "żywiczną".

1745

Von Kleist (ok. 1700-1748) ładuje trzymaną w ręku szklaną próbówkę z gwoździem w środku i w ten sposób wynajduje kondensator - urządzenie do przechowywania elektryczności ("elektrycznego fluidu"). Niezależnie od Von Kleisttakiego samego wynalazku dokonuje Pieter van Musschenbroek (1692-1761) z Uniwersytetu w Leyden.

1746

Jean Antoine Nollet z Francji formalizuje zasady "dwufluidalnej" teorii elektryczności, Kondensatorowi Von Kleista i van Musschenbroek'a nadaje nazwę "butelki lejdejskiej".

1746-1752

Benjamin Franklin (1706-1790) puszcza latawce w czasie burzy, by wykazać elektryczny charakter piorunów, co mu się udaje: z przewodu podłączonego do latawca zachodzi iskrzenie do ziemi, takie jak z maszyny elektrostatycznej.

1747

Franklin odkrywa, że przy pocieraniu szkła jedwabiem elektryzuje się nie tylko szkło, ale także jedwab - ładunkiem przeciwnym. Postuluje, że elektryczność nie jest kreowana przez pocieranie szkła (jak dotychczas uważano), lecz jedynie jest przenoszona z ciała na ciało. Wykazuje, że jedwab zyskuje tyle elektryczności ile jej traci jedwab. Wprowadza pojęcie elektryczności "dodatniej" i "ujemnej" na oznaczanie odpowiednio elektryczności "szkłowej" i "żywicznej" du Fay'a. Opracowuje "jedno-fluidową" teorię elektryczności identyfikując jedyny "fluid" z "elektrycznością szkłową" Du Fay'ego: nadmiar fluidu "szkłowego" jest elektrycznością dodatnią, jego brak - elektrycznością ujemną. Według Franklina kierunek przepływu elektryczności jest od dodatniej do ujemnej - w przyszłości przysporzy to kłopotów studentom.

1746-1747

Franklin i (niezależnie od niego) William Watson (1715-1789) formułują prawo zachowania ładunku: całkowity ładunek układu izolowanego jest stały.

1750

John Mitchell mierząc siły magnetyczne przy pomocy wagi skrętnej odkrywa, że są one odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości.

1759

Franz Ulrich Theodosius Aepinus (1724-1802) publikuje dzieło "Próba teorii elektryczności i magnetyzmu", wprowadzając w nim, jako pierwszy, do elektryczności i magnetyzmu metody matematyczne.

1764

Johannes Wilcke buduje elektrofor, nową odmianę generatora elektrostatycznego, która umożliwia łatwe i powtarzalne uzyskiwanie dużych ładunków elektrycznych.

1767

Joseph Priestley badając (za sugestią Franklina) naelektryzowane przewody rurowe wykazuje, że wewnątrz takich przewodów nie występują siły elektryczne. Odkrywa też, że siły elektryczne są odwrotnie proporcjonalne do kwadratu odległości.

1772

Henry Cavendish publikuje dzieło "Próba wyjaśnienia niektórych podstawowych zjawisk elektrycznych za pomocą teorii elastycznych fluidów".

1775

Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (1745-1827) konstruuje elektrofor - generator elektrostatyczny nowego typu, ładujący się przez indukcję i przeznaczony do pracy ciągłej.

1777

Cavallo buduje elektrometr (dotychczas do pomiarów elektryczności stosowano versorium Gilberta - jeszcze z pocz. XVII w.). Będzie on - ciągle ulepszany - uniwersalnym instrumentem pomiarowym przez dalsze ponad sto lat.

1778

Abraham Bennet wynajduje elektroskop ("gold-leaf electroscope") - ulepszony elektrometr.

1780

Luigi Galvani (1737-1798) zauważa, że mięśnie nóg żaby doznają skurczu w wyniku kontaktu z dwoma różnymi metalami. Sądzi, że odkrył "elektryczność zwierzęcą".
Aż do tego czasu wszystko, co obserwowali badacze było elektrycznością statyczną. Prądy były przejściowymi prądami rozładowywania się naładowanych ciał. Teraz, po raz pierwszy w historii, obserwowany jest (co prawda krótkotrwały) prąd stały, podtrzymywany przez źródło elektrochemiczne.

1785

Coulomb powtarza doświadczenie Michell'a z pomiarem sił magnetycznych przy pomocy wagi skrętnej i potwierdza zależność siły od odwrotności kwadratu odległości. Używa metody wagi skrętnej także do pomiaru siły elektrycznej pomiędzy dwoma naładowanymi kulkami i potwierdza tę samą zależność. Na podstawie tych "dokładnych i bezpośrednich" pomiarów formułuje twierdzenie zwane obecnie "prawem Coulomb'a".

1791-1794

Galvani ogłasza swoje odkrycie "elektryczności zwierzęcej". Kopię rozprawy posyła Volcie.
Volta sprawdza doniesienie Galvaniego i przeprowadza eksperymenty z tkanką i bez tkanki zwierzęcej. Odkrywa, że to nie ona, lecz metal jest źródłem prądu elektrycznego. Twierdzi, że źródło elektryczności powstaje ze złącza dwu różnych metali takich jak miedz i cynk.
Galvani oponuje przedstawiając eksperyment, w którym elektryczność powstaje bez stykania się dwu różnych metali. Pokazuje też, że noga żaby drga, gdy zetknąć jeden nerw z drugim.
Trwa spór naukowy. Volta i Coulomb opowiadają się za "elektrycznością metalową" podczas gdy Galvani i Humboldt bronią koncepcji "elektryczności zwierzęcej".

1800

Volta buduje pierwsze w dziejach ogniwo galwaniczne. Stanowi je szeregowe połączenie par krążków wykonanych z miedzi (lub srebra) i stali (lub cynku) oddzielanych przekładkami nasyconymi słoną wodą. Ogniwo może dać wstrząs elektryczny (powszechnie w tym czasie stosowany wskaźnik istnienia elektryczności), tak jak "butelka lejdejska", lecz nie tak silny. Volta określa słoną wodę - elektrolit użyty w ogniwie za nic więcej jak przewodnik „fluidu” elektrycznego.

1800

Humphrey Bartholomew Davy (1778-1829) pracuje nad ogniwem Volty. Dostrzega rolę elektrolitu. Twierdzi, że elektryczność pochodzi nie "z metalu" jak sądził Volta, lecz z reakcji chemicznej. W wyniku tych badań powstaje bardziej wydajne ogniwo wykorzystujące kwas umieszczony w zbiorniku. Jest to tzw. "ogniwo angielskie" ("the English Pile"). Jest ono w stanie doprowadzić do żarzenia cienkie druciki.

1800

Johann Ritter konstruuje pierwowzór akumulatora - "ogniwo Rittera" ("the Ritter Pile"). Otrzymuje ono nazwę ogniwa "ładowanego" albo "wtórnego". W tym samym roku Ritter, jako pierwszy odkrywa i opisuje elektrolityczny rozkład wody.

1800

William Nicholas (1753-1815) i Anthony Carlisle (1768-1840) rozkładają wodę na tlen i wodór używając prądu elektrycznego.

1807

Davy przy pomocy prądu z baterii o dużej mocy otrzymuje ze stopionych sody i potasu czyste sód i potas.

1820

Hans Christian Örsted (1777-1851) obserwuje "efekt jakościowy" - odchylenie igły magnetycznej spowodowane przez prąd elektryczny. Ogłasza to w artykule "Experimenta circa effectum conflictus electriciti in acum magneticam" opublikowanym 21 lipca. 11 września 1820 eksperyment Örsted'a zostaje powtórzony przed paryską Akademią Nauk przez Dominique'a Arago. Badania nad nowoodkrytym zjawiskiem rozpoczynają André-Marie Ampere (1775-1836), Jean-Baptiste Biot (1774-1862) z Felixem Savartem (1792-1841), a także sam Arago. Ampere formułuje "regułę pływaka", odkrywa, że cewka z prądem zachowuje się jak magnes, konstruuje przyrząd pomiarowy wykorzystujący igłę magnetyczną, wspólnie z Arago wynajduje elektromagnes. Biot i Savart formułują prawo noszące ich nazwiska.

1820-1826

Andre Marie Ampere ogłasza, że zunifikowaną teorię elektryczności i magnetyzmu można opracować jedynie biorąc prąd elektryczny za źródło magnetyzmu. Wprowadza termin "elektrodynamika". Opracowuje matematyczną teorię elektromagnetyzmu - nic istotniejszego nie będzie w niej zmienione aż do naszych czasów.

1821

Michael Faraday (1791-1867) buduje dwa urządzenia, w których występuje ciągły ruch obrotowy wywołany siłami pola magnetycznego wytwarzanego przez przewodnik z prądem. Nazywa to "rotacją elektromagnetyczną". Wykreśla przebieg linii sił magnetycznych dookoła przewodnika z prądem.

1822

Thomas Johann Seebeck (1770-1831) łączy dwa przewodniki wykonane z różnych metali, podgrzewa złącze i uzyskuje prąd elektryczny.

1823

Simeon Denis Poisson (1781-1840) ogłasza rozwiniętą teorię magnetyzmu opartą o koncepcję magnetyzmu "dwu-fluidowego".

1825

Andre Marie Ampere publikuje przełomowy dla zrozumienia istoty zjawisk elektromagnetycznych i dla ich poprawnego opisu "Traktat o matematycznej teorii zjawisk elektrodynamicznych opartej wyłącznie na eksperymentach" ("Mémoire sur la théorie mathématique des phénoménes électrodynamiques uniquement déduite de l'expérience").

1827

Georg Simon Ohm (1787-1845) odkrywa matematyczne prawo przewodnictwa elektrycznego, znane obecnie pod nazwą prawa Ohma.

1828

George Green (1793-1841) wprowadza do elektrostatyki pojęcie potencjału. Formułuje twierdzenie o rozkładzie ładunków elektrycznych znane jako twierdzenie Greena .

1831

Faraday odkrywa "indukcję elektromagnetyczną" - generowanie elektryczności w przewodniku "przez wpływ" prądu płynącego w innym przewodniku. Konstruuje pierwszy w historii transformator elektryczny. Odkrywa też "indukcję magneto-elektryczną" - generowanie elektryczności w przewodniku poruszającym się w stałym polu magnetycznym. Dwa przewodniki za pośrednictwem styków ślizgowych dołącza do dysku poruszającego się pomiędzy biegunami magnesu podkowiastego. Uzyskuje prąd stały. Jest to pierwszy w historii generator elektryczny.

1831

Faraday pisze pracę "Experimental Researches in Electricity" (będzie pierwszym tomem trzydziestotomowego dzieła), w której prezentuje "prawa rządzące powstawaniem elektryczności poprzez indukcję magneto-elektryczną". Przedstawia ją Royal Society 24-tego listopada 1831 i 12-go stycznia 1832. Do opisu sił elektrycznych i magnetycznych stosuje wymyślone przez siebie pojęcie "linie sił".

1831

Hyppolite Pixii (1776-1861) wykorzystując wyniki Faraday'a buduje generator, w którym w polu magnetycznym wiruje cewka - pierwszą prądnicę. Wytwarza ona prąd przemienny, który w tym czasie uważano za bezużyteczny. Pixii zaopatruje ją więc w komutator.

1832

Faraday udowadnia, że "elektryczność indukowana przez magnes", "elektryczność galwaniczna" i "elektryczność statyczna" uzyskana poprzez tarcie są tym samym.

1832

Faraday formułuje dwa prawa elektrolizy. Pierwsze stanowi, że wielkość chemicznego działania prądu w elektrolicie jest proporcjonalna do ilości elektryczności przepływającej przez elektrolit. Drugie - że ilość substancji jaka się osadzi jest proporcjonalna do jej wagowego równoważnika chemicznego.

1832

Joseph Henry (1797-1878) odkrywa zjawisko samoindukcji.

1832-1834

Faraday wprowadza terminy "jon", "elektroda", "katoda" i "anoda".

1832-1835

Carl Friedrich Gauss (1777-1855) nadaje nową postać matematyczną prawom elektrodynamiki, w tym formułuje "prawo Gaussa" (wyniki swojej pracy opublikuje dopiero w 1867).

1833

Emil Christianowicz (Heindrich Friedrich Emil) Lenz (1804-1865) stwierdza, że prąd indukujący się w zamkniętym przewodzącym zwoju jest taki by przeciwstawiać się wywołującym go zmianom ("prawo przekory", "reguła Lenza").

1834

Faraday formułuje zasadę, że odmienne materiały dialektyczne mają odmienne, specyficzne dla siebie zdolności indukowania elektryczności. Jednostką tej "zdolności" (obecnie nazywanej pojemnością elektryczną) zostanie później "Farad".

1834

Jean Charlies Athanase Peltier (1785-1845) odkrywa, że prąd płynący w obwodzie złożonym z dwu różnych przewodników powoduje nagrzewanie się jednego złącza i pochłanianie ciepła przez drugie ("efekt Peltier'a").

1835

Samuel Finley Bresse Morse (1791-1872) buduje prototyp telegrafu elektrycznego. (Patent na swój wynalazek uzyskuje 28 września 1837).

1846

Wilhelm Eduard Weber (1804-1891) opracowuje syntezę elektrostatyki, elektrodynamiki i indukcji opartą o koncepcję prądu elektrycznego jako ruchu cząsteczek obdarzonych ładunkiem i działających na odległóść (a nie za pośrednictwem wytwarzanych pól). Do lat siedemdziesiątych XIX wieku (gdy przyjęła się koncepcja eteru) była to teoria "obowiązująca".

1847

Hermann Ludwig Ferdinand von Helmholtzt (1821-1894) formułuje zasadę, że siły wywierane na odległość muszą mieć kierunek prostej łączącej punkty, w których znajdują się oddziałujące na siebie obiekty, a ich natężenia muszą zależeć od odległości dzielącej te obiekty. W elektromagnetyzmie doprowadzi ona do powstania koncepcji wirów w "niewidzialnym ośrodku wypełniającym przestrzeń". Ośrodek ten w niedługiej przyszłości zostanie nazwany eterem (przez Maxwella).

1840-48

James Prescott Joule (1818-1889) odkrywa, że energia cieplna wydzielająca się w przewodniku jest proporcjonalna do kwadratu prądu (prawo Joule'a).

1848-49

Gustav Robert Kirchhoff (1824-1887) formułuje swoje prawa równowagi prądów i napięć dla obwodów elektrycznych (prawa Kirchhoffa).

1855

Faraday wydaje ostatni, trzydziesty tom swoich "Badań doświadczalnych z elektryczności" ("Experimental Researches in Electricity").

1857

Kirchhoff wyprowadza "równanie telegrafistów" opisujące rozchodzenie się sygnałów wzdłuż linii długiej.

1864

James Clerk Maxwell (1831-1879) publikuje "Dynamiczną teoria pola elektromagnetycznego" ("A Dynamical Theory of the Electromagnetic Field"). Zawiera ona hipotezę o istnieniu eteru ( "niewidzialnego, nieważkiego, sprężystego ośrodka wypełniającego całą przestrzeń") wraz z opisem jego właściwości fizycznych. Zawiera też słynne równania Maxwella - uogólnienie wszystkich poprzednio znanych matematycznych opisów zjawisk elektrostatycznych, magnetostatycznych i elektrodynamicznych. Odnoszą się one do wyimaginowanego eteru, lecz w przyszłości okaże się, że stanowią poprawny matematyczny opis rzeczywistych zależności pomiędzy polami elektrycznymi i magnetycznymi.

1873

Maxwell publikuje "Traktat o elektryczności i magnetyzmie" ("A Treatise on Electricity and Magnetism"), w którym przedstawia w rozwiniętej formie swoją teorią elektromagnetyzmu (opartą o koncepcję eteru). Postuluje, że światło jest zjawiskiem elektromagnetycznym.

1875

Alexander Graham Bell (1847-1922) wynajduje telefon. 10 marca tego roku wypowiada przez swój telefon słynne: "Panie Watson, proszę tu przyjść, jest mi pan potrzebny". (Patent uzyskuje 14 lutego 1876, ubiegając o kilka godzin Elishę Graya).

1879

Joseph Wilson Swann (1828-1914) i Thomas Alva Edison (1847-1931) niezależnie od siebie wynajdują żarówkę.

1882

Zostaje zbudowana pierwsza na świecie elektrownia wodna (prądu stałego) - Appleton, USA.

1882

Galileo Ferraris (1847-1897) odkrywa wirujące pole magnetyczne.

1882-3

William Crookes (1832-1919) odkrywa promienie katodowe.

1887

Heinrich Hertz odkrywa, że iskra przeskakująca pomiędzy elektrodami kulowymi wywołuje przeskok iskry w niewielkiej szczelinie wykonanego z metalu zwoju o dł. 2,5 m. znajdującego się w pobliżu. Jest to przypisywane "falom Hertz'a", będących falami elektromagnetycznymi, których istnienie przewidywała teoria Maxwella.

1887

Nikola Tesla (1856 - 1943) wynajduje silnik indukcyjny (dwufazowy). Postuluje zastąpienie stosowanego dotychczas systemu prądu stałego systemem prądu przemiennego. 1 maja uzyskuje patent na swój silnik i na metodę przesyłania energii elektrycznej na odległość.

1890

Michał Doliwo-Dobrowolski (1862 - 1919) wynajduje trójfazowy silnik asynchroniczny.

1891

Michał Doliwo-Dobrowolski buduje pierwszą na świecie linię wysokiego napięcia z elektrowni wodnej w Lauffen (górna Bawaria) do Frankfurtu nad Menem. Długość linii 170 km, napięcie: 8500 V (prąd trójfazowy).

1894

Gugliemo Marconi (1874-1937) odkrywa, że fale radiowe mogą być skupiane w ukierunkowaną wiązkę przy pomocy metalowych płaszczyzn dookoła anteny. Buduje odbiornik i nadajnik i jako pierwszy na świecie przesyła sygnały radiowe na dystans 3 km. Ulepsza konstrukcje koherera.

1895

Tesla buduje pierwszą dużą elektrownię wodną (na wodospadzie Niagara).

1895

Aleksander Stefanowicz Popow (1859-1906) demonstruje w Petersburgu czuły układ odbiorczy z kohererem, anteną i uziemieniem. W tymże roku Marconi stosuje identyczne rozwiązania, stosuje uziemienie a następnie przeprowadza udaną łączność na dystansie 1800 metrów

1896

Joseph John Thompson (1856-1940) odkrywa elektron.

1897

K.F.Braun rozpoczyna eksperymenty radiowe. Konstruuje prototyp lampy oscyloskopowej ("rura Brauna").

1897

O. Lodge buduje cewkę skracającą obwodu antenowego, pozwalającą na jego strojenie.

1899

Marconi uzyskuje obustronną łączność na dystansie 350 km między Anglią i Francją, stosując cewkę wynalazku O. Lodge`go.